تاریخ انتشار  :  12:58 عصر ۱۳۹۷/۵/۲۸
تعداد بازدید  :  265
Print
   
اسدی‌زاده: مشق کردن انیمیشن «کوکو» را به همه فیلمسازان توصیه می‌کنم

در پنجاه و یکمین نشست اکران و تحلیل فیلم حوزه هنری یزد انیمیشن «کوکو» به کارگردانی لی آنکریچ پخش و تحلیل شد.
به گزارش روابط عمومی حوزه هنری استان یزد: در پی اکران و تحلیل انیمیشن سینمایی «کوکو» در حوزه هنری یزد، ابوالقاسم اسدی‌زاده کارشناس سینما و مدیر نگارش فیلمنامه و پژوهش برنامه‌ای مرکز پژوهش‌های اسلامی صدا و سیما یادداشتی درباره این فیلم نوشته که پیش روی شماست.
فیلم «کوکو» را در گروه فیلم‌های ملودرام کلاسیک دریافتم. فیلمنامه کاملا درست، با جزئیات کامل و متکی بر پژوهش‌های عمیق دینی، سینمایی و فولکوریک بود و سعی کرده بود از زدن حرفی بزرگ و نصیحتی عمیق فرار نکند و هنرمندانه کوشیده بود از دادن شعارهای گل درشت و کلی به قصه‌ای جزئی و حرفی بزرگ به زبانی کودکانه، سینمایی و همه کس فهم برسد و در این تجربه موفق بود.
شخصیت‌ها، قهرمان و ضدقهرمان، تضاد و درگیری، نیاز و موانع قهرمان با جزئیات کامل طراحی شده بود. فیلمنامه به لحاظ حفظ اصول سینمایی قابلیت تامل، تحصیل و تدریس چندباره را دارد ولی نقطه اوج هنرمندی فیلمنامه استفاده از موسیقی در جایگاه «مک گافین» بود که بارها یاد استاد هیچکاک را در خاطرم زنده می‌کرد.
کارگردانی بیش از شرایط استاندارد یک فیلم زحمت کشیده بود و طراحی و اجرای فیلمنامه در یک نمایش تصویری سینمایی به شدت کامل، زیبا و با ضرباهنگ درست بود.
به لحاظ مضمون فیلم سه شاخصه اساسی داشت از عالم برزخ و معاد بدون هیچ شعارزدگی حرف می‌زد و سعی می‌کرد باور به معاد را برای مخاطب جا بیاندازد و البته شاید نتوانست جا بیاندازد که این مهم در توان سینما نیست اما در ذهن مخاطب این باور را کاشت. در ضمن برای اولین بار خیرات برای اموات و ارتباط با آنها را نیز به درستی می پرداخت. دومین شاخصه‌ کم نظیر روایت جذاب و دلپذیر از مردگان بود به این معنا که با دیدن انبوهی از استخوان‌ها و اسکلت‌ها مخاطب کودک و نوجوان نه تنها نمی‌ترسید که با محبت تصاویر و داستان‌شان را دنبال می‌کرد، گویی فیلم به سمت خلق یک ژانر تازه و نو می‌رفت؛ «ژانر وحشت دوست داشتنی».
سومین نکته نیز پرداختن به اهمیت خانواده و محبت به والدین به گونه‌ای خاص بود، فیلم می‌گفت خانواده دلیل و شرط حیات ماست به گونه‌ای که عناصر مرده نیز در این هویت و حیات ما حق و نقش دارند.
پر واضح است که فیلم برای اندیشه دینی شیعی ساخته نشده بود که توقع حقانیت از آن داشته باشیم اما متأسفانه به هیچ یک از باورهای تثبیت شده ادیان توحیدی هم وفادار نبود که به واقعیت داشتنش باور داشته باشیم و به نظرم این انسان محوری و شخصی سازی اومانیستی در تبیین امور اعتقادی اشتباهی نابخشودنی است.
با فیلم گریستم، خندیدم، به وجد آمدم و حض کردم. بارها دیده‌ام‌اش و دیدن و مشق کردن از روی آن را به همه فیلمسازان و دینداران هنرمند و هنردوست توصیه می‌کنم.
گفتنی است: سلسله نشست‌های تخصصی اکران و تحلیل فیلم ویژه هنرمندان و اهالی سینما، سه‌شنبه‌های هر هفته ساعت 19 در نارنجستان هنر حوزه هنری یزد واقع در ابتدای خیابان آیت الله کاشانی، کوچه آزادی برگزار می‌شود.

نظر شما
نام
ایمیل
متن نظر
  ارسال